TED-Tip #84 Henkjan Honing over muzikaliteit vanaf de geboorte
Iedere maandag tipt Mindnote een TED-presentatie met interessante en/of handige ideeën over muziek, edutainment en e-cultuur. Tijdens deze jaarlijkse conferenties houden allerhande invloedrijke denkers een lezing van maximaal twintig minuten over hun eigen expertise. Deze voordrachten staan allemaal online en gaan in eerste instantie over technologie, entertainment en design (TED), maar gaan steeds vaker ook over wetenschap, kunst, economie en maatschappelijke onderwerpen. Vorige week vond de derde TEDxAmsterdam plaats; een onafhankelijk georganiseerd TED evenement.
Muziekwetenschapper dr. Henkjan Honing (UvA) stelt in zijn presentatie tijdens TEDxAmsterdam 2011 dat iedereen muzikaal is. Hij illustreert dit met een voorbeeld van twee verschillend huilende baby’s: de één is Duitse en de ander Frans. Pasgeborenen zijn namelijk al gevoelig voor geluiden uit de omgeving en passen hun eigen stemgeluid aan naar de stemmen die zij oppikken. Honing ziet dit als een bewijs dat iedereen talent voor muziek heeft.
Wanneer Honing het publiek vraagt Staying Alive van de Beegees te zingen, volgen er enkele hilarische pogingen. Dit experiment toont aan dat mensen goed zijn in het herkennen van de toonhoogte van muziek. “Maar dat is niets speciaals”, aldus Honing. “Dieren kunnen dat ook.” Hetzelfde geldt voor ritme. “Het gevoel van het houden van de maat is pas echt menselijk.”
Bekijk hier het overzicht met alle TED-tips over muziek, educatie en innovatie. Lees meer
Na 
Ten eerste was het blijkbaar ook voor de andere ongeveer vijftig bioscoopbezoekers in zaal 2 hip genoeg om zes lezingen/praatjes/colleges of hoe je het ook wilt noemen, achter elkaar te volgen. Zouden bioscopen nu binnenkort naast actie-, drama- en comedy-films ook meer lezingen gaan programmeren, of zouden er op het Waterlooplein t-shirts verschijnen met ‘lezingen zijn master’? Soort van ‘revenge of the nerds’-gevoel, zei iemand op Twitter terecht.
Tot slot de 3D-bril. Ik heb afgelopen zomer zowel UP als Avatar in 3D op het witte doek gezien. Vooral bij de vliegscenes werd ik redelijk meegezogen in het ‘realiteit’ van de (teken!)film. Ik wist dus niet wat ik kon verwachten om met een 3D-bril naar een voornamelijk stilstaand persoon te kijken die een presentatie houdt. Ik moet dan ook bekennen dat er wat mij betreft weinig meerwaarde zat in de 3D-bril, tot het moment dat er een hengel met een camera door het beeld kwam zweven. Zeker enkele tientallen bezoekers slaakten een klein gilletje in de trant van ‘wow’ of ‘whoo’.